Johnny Depp در فیلم Transcendence

آینده هوش مصنوعی

فکر کردن به آینده، به خصوص آینده چیزهایی که می‌سازیم، همیشه برایم جذاب بوده است. تصور اینکه چیزهایی را که امروز در فناوری اطلاعات پایه‌گذاری می‌کنیم تا کجا ادامه خواهند داشت و کار ما با آنها به کجا خواهد کشید هم جذاب و هم وحشتناک است.

ترمیناتور، تصویر محتملی از آینده هوش مصنوعی

ترمیناتور، تصویر محتملی از آینده هوش مصنوعی

تا به حال هنگام توسعه یک سیستم مدیریت محتوا احساس خطر نکرده‌اید؟ خنده‌دار به نظر می‌رسد. با رشد روز به روز هوش مصنوعی چطور؟ شاید. تصور اینکه چیزی که امروز می‌سازیم بسیار فراتر از حدود تفکرات ما برود ترسناک است.

کاهش تمرکز حواس و جدا شدن کامل انسان از «خودآگاهی» مهم‌ترین تهدید هوش مصنوعی است.

همه ما این روزها دیگر بلد شده‌ایم توسعه‌های نرم‌افزاری بدون وجود داده‌ها فقط اسکلتی فانتزی از نتایج پیشرفت ما هستند. تکنولوژی همواره ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اما شاید همیشه این تاثیرات مثبت نباشد. تصور من از آینده‌ای خطرناک که تکنولوژی برای ما رقم می‌زند نه یک قدرت برتر در دستان هوش مصنوعی بلکه تغییراتی است که در فرهنگ و روح ما به وجود خواهد آمد.

 

Wall-E یک تصویر واقع بینانه از آینده

یک تصویر واقع بینانه از آینده: Wall-E آینده‌ای خشن از هوش مصنوعی نشان نمی‌دهد، اما انسان‌ها آنطور که آن‌ها را می‌شناختیم نیز نابود شده‌اند. انسان‌های جدید برای ارتباط با دوست کناری‌شان به جای چرخاندن سر از مانیتور روبرویشان استفاده می‌کنند.

ما آدم‌ها کم حوصله تر شده‌ایم. قدرت تمرکزمان کاهش یافته و همه این‌ها نه به مدد تنها تکنولوژی بلکه با همکاری مستقیم خودمان اتفاق افتاده است. بیایید خودمان را گول نزنیم. ماتریکسی وجود ندارد، لااقل نه هنوز. این ولع هر روزه ما برای بیشتر دیدن، بیشتر در ارتباط بودن و بیشتر دیده شدن است که دارد عمق حضور واقعی ما در متن زندگی را تقلیل می‌دهد به دیدن چند notification. آدم‌هایی که روزی رمان‌های چند جلدی کلاسیک را می‌خواندند حالا به مدد حضور در اینترنت بیشتر از چند پاراگراف را نمی‌خوانند و اصلا آیا طمع چک کردن هزار و یک چیز همزمان حوصله‌ای برای تمام کردن یک پاراگراف خواهد گذاشت؟ اینکه هر روز تعداد notification بر ساعت من زیاد‌تر می‌شود زنگ خطری برای کمتر شدن طولانی‌ترین متنی است که می‌توانم بدون حواس‌پرتی بخوانم.

صفر کردن نوتیفیکیشن‌ها به تدریج ما را برده تکنولوژی خواهد ساخت.

TL;DR، مطالب طولانی خوانده نمی‌شوند

TL;DR، مطالب طولانی خوانده نمی‌شوند – کسی دیگر مطالب طولانی را نمی‌خواند، «طولانی» البته صفتی است که هر روز مقدار آن کوتاه‌تر می‌شود.

طمع ما برای دریافت بیشتر اعلان‌ها چیزی است که برنامه‌ها هر روز تلاش می‌کنند تا از آن استفاده کنند و ما را بیشتر از قبل در حصار خود نگه دارند.  روح جاری ما در زندگیمان تُنُک شده است. کاهش توجه و حضور ما در دنیای واقعی برای هر انسانی که از تکنولوژی استفاده می‌کند اجتناب‌ناپذیر است. این همان روی خوش چیزهایی است که می‌سازیم و با کمال میل و بدون ترس‌های هالیوودیِ نابودی جهان با آن دست همکاری می‌دهیم. بیراه نیست اگر بگویم ما همین حالا کارگران مطیع تکنولوژی هستیم.

* این نوشته قبلا در وبلاگ «یک فنجان چای» در تاریخ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴ منتشر شده بود. وبلاگ قبلی از دسترس خارج شده است اما برای احترام به نظرات قبلی متن نظرات در زیر آمده است.

  • ناصر قیاسی : این چیزی است هم با اراده خود زندانی اش شده ام. می دانم که باید از آن فرار کنم.
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *